e
sv

Psychonauts 2 İnceleme

avatar

Mehmet

  • e

    Mutlu

  • e

    Eğlenmiş

  • e

    Şaşırmış

  • e

    Kızgın

  • e

    Üzgün

İncelemeye başlamadan evvel söylemeliyim ki ben bu oyuna başlamadan önce Psychonauts 2’ye epeyce ön yargılı yaklaşıyordum. Oyunu oynadığım süre boyunca bu ön yargımı kırmaya ve bir kenara bırakmaya mümkün mertebe çalıştım.

Oyun benim için beklentilerimin üzerinde bir iş çıkardı diyebilirim. Psychonauts 2 hakkında niyetlerim çoklukla daha karanlık atmosferli ve birbirini tekrar eden oynanış mekaniklerinden ibaret olur diye düşünüyordum. Lakin, bu fikrimin oyun hakkındaki cehaletimden kaynaklandığını çok geçmeden anladım. Dilerseniz lafı daha fazla uzatmadan alt başlıklar halinde spoiler vermeden mümkün olabildiğince detaylı formda sizlere Psychonauts 2’yi anlatmaya çalışayım.

Raz

Psychonauts 2 oynarken hayat verdiğimiz ana karakterimiz Raz. Yani Razputin. Gençlik yıllarının şimdi başında olan bu ana karakterimiz ele avuca sığmayan, hayli hareketli ve sevinçli bir karakter. Raz, oyun boyunca hayat kıssasını göz önünde bulundurduğumuzda, çeşitli yanlışlar yapan bir karakter. Bu durum onun karakter gelişimini net bir formda oyuncunun gözleri önüne seriyor. Oyuna başlarken toy ve istekli olan karakterimiz yanlışlar yaptıkça ve bu yanlışlarından çıkarımlarda bulundukça, vazifeler yaptıkça görece daha oturaklı, daha kendinden emin ve olgun bir karakter olma yolunda ilerliyor.

Raz, Psychonauts 2’de bilhassa casusların olduğu ana üste stajyer olarak işe başladığında, birinci etapta kendi üzere olan arkadaşları tarafından hor görülüyor ve ötekileştiriliyor. Oyunun şimdi daha başında öteki stajyer casuslar tarafından sevilmediğinizi ve ötekileştirileceğinizi net bir formda hissediyorsunuz. Lakin vakit geçtikçe ve vazifelerde arkadaşlarımız ile vakit zaman iş birliği yaptıkça bu soğuk hava yerini espritüel dostça bir havaya bırakmaya başlıyor.

Raz, karakter tasarımı olaraksa hayli şirin ve sempatik bir dizayna sahip. Bu durumda oyunu oynadığınız mühlet boyunca ana karakterimiz ile daha uygun bağ kurmanıza imkan sağlıyor. Raz’ın kendi kendine konuşmaları ve o şirin ufaklık halleri kimi vakit ana karakteri kendinizle bağdaştırmanıza yol açarken, kimi vakit onu bir kardeşiniz, bir çocuğunuz üzere hissedebiliyorsunuz.

Karakterin benimsenmesi ve duyguyu oyuncuya geçirebilmesi epey başarılı formda işlenmiş. Oyunların içlerinin her geçen gün daha da boş hale gelmeye başladığı şu vakitlerde, içi dolu ve bağ kurabildiğiniz ana karakterin olması nitekim epey sevindirici.

Psychonauts 2, yan karakterler açısından epey varlıklı. Hatta gereğinden biraz fazla diyebiliriz. Oyunda yakın sayıldığımız ya da sık sık gördüğümüz 14 kadar karakter bulunmakta. Lineer yapıda sayılabilecek bir macera, aksiyon ve platform oyunu için ben bu sayıyı biraz fazla buldum. Güya yan karakter sayısı 5 ila 8 ortası olsa, yan karakterlere daha fazla ısınabilir daha fazla bağlanabilirdim. Fakat ne yazık ki ben oyunda yer alan pek çok yan karakter ile bağ kurmakta zahmet çektim.

Yan karakter sayısının fazla olması bu karakterleri daha ender görmemize yol açtığından duygusal manada bağ kurma konusunda problemler ortaya çıkabiliyor. Bu kelam konusu durumu göz gerisi edecek olursak, oyundaki her bir yan karakter, içi dolu sayılabilecek nitelikte.

  • Stajyer Casuslar

Oyunda toplamda 7 adet stajyer casus bulunmakta. Bu karakterlerin hepsi birbirinden hayli farklı karakterler. Oyun açıldıkça bu karakterlerin iç dünyalarını, baş yapılarını ve fikir biçimlerini merak ediyor daha yakından tanımak istiyorsunuz. Lakin ne yazık ki oyun buna pek müsaade etmiyor. Buna ek olarak stajyer casuslar ile geçirdiğimiz ortak vakit (oynanış) epeyce az geldi bana. Ben oyun boyunca bu stajyerler ile daha fazla maceraya atılmak isterdim.

  • Casuslar

Psychonauts 2’de casus sayısı epeyce fazla olsa da oyun boyunca bağlantı içerisinde bulunduğumuz casus sayısı yaklaşık 10 kadar diyebilirim. Yan karakterleri bu senaryoda işin içine dahil etmiyorum. Oyun boyunca edindiğim deneyim sonucunda hala casuslar hakkında kâfi bilgiye sahip değilim. Kimin ne olduğunu ve neler yaptığını az çok bilsem de ne yazık ki tekrar bu karakterler ile de az vakit geçiriyoruz. Aslında bu yapı genel olarak oyunda şikâyet ettiğim bir durum. Oynanış kısmında daha ayrıntılı mevzuyu ele alacağım lakin oyun boyunca kendinizi yalnız hissetme durumu kelam konusu. En azından benim için o denli oldu. Bu durumun yaşanmaması için kısımlarda bizlere casus ya da stajyerler yardım ediyor olsaydı daha beğenilen olabilirdi.

  • Yan karakterler ve NPC’ler

Oyunda yer alan yan karakterler pek ilgi cazip değil. Keza NPC’ler de birebir biçimde. Oyunu oynadığınız dünyada varlıklarından haberdarsınız, görüyorsunuz lakin ilginizi çekebilecek rastgele bir karaktere rastlamak pek mümkün değil. Sanıyorum ki bu durum yapımcıların oyunu yaparken bilhassa tercih ettiği bir durum. Böylece oyuncu oyun içerisinde daha odaklı kalabilir ve öyküyü takip edebilir diye düşünmüş olmalılar.

Oyunun insanın ağzını açık bırakan en başarılı kısmı, kendi adıma burası diyebilirim. Muazzam bir görsel şölen sunan Psychonauts 2, olağan bir insanın ellerinden çıkabilecek bir imal üzere durmuyor. Oyunda kullanılan renk paleti hayli geniş. Oyunun her sahnesinde her kısmında pek çok rengin pek çok farklı tonlarında ve kontrast ayarlarında kullanıldığına tanıklık ediyorsunuz. Fakat ortaya çıkan imajlar o derece muazzam ki kendinizi çağdaş bir sanat müzesinde hissetmemeniz içten bile değil. Birtakım alanlar güya Salvador Kısmı tabloları üzere.

Işıklandırma konusu ise tekrar bir kısım hariç hayli başarılı. Oyunda ışıklandırmalar başarılı bir halde kullanılmış ve göz yormuyor. Bu durumun oyuna ekstra bir atmosfer kattığı da su götürmez gerçek. Lakin tekrar de kimi noktalarda ışık kullanımı can sıkıcı hale gelebiliyor.

Doku kalitesi ise tipine nazaran standart sayılabilecek bir seviyede. Kaplamalara gerek yakın aralıktan gerek uzak aralıktan baktığınızda sahip oldukları kalite sırıtmıyor. Esasen cartoon yapıda olan dokular, oyuncunun gözünü tırmalamadan yumuşak bir oynanış deneyimine eşlik ediyor.

Sanırım benim için rahatsızlıkların baş gösterdiği kısımlara yavaş yavaş geçmeye başlıyoruz. Oyunun senaryosunu kimi beşerler epey beğenmiş olsa da ben ne yazık ki vasat buldum. Aslına bakacak olursak oyunun anlatmak istediği ve aktarmak istediği kıssa üzücü sayılmasa da bu öykünün sunuş biçimi benim kıssadan kopmama neden oldu ve senaryo ile bağ kurmama pürüz oldu.

Oyunun modüllü yapıda sunduğu kıssa anlatısı, bilhassa belirli bir noktadan sonra beni çok yormaya ve sıkmaya başladı. Oyun ilerledikçe kesimli yapıdaki öykü anlatısı, kıssaya olan merakımı net bir biçimde eritti.

Tahminen de güçlü sayılabilecek bir sona sahip olan oyunda, bu derece öyküden kopuk kopuk oynanışın olması ne yazık ki bende güçlü bir son hissiyatı yaratamadı.

Oyunun sahip olduğu öyküye genel çerçeveden bakacak olursak, ortada hiç üzücü sayılmayacak bir iş var. Bütün olarak ya da modül kesim her bir kıssa ustalıkla kaleme alınmış ve pek çok ayrıntıyla içi doldurulmuş. Oyun boyunca yalnızca kıssayı izlemiyor, öyküye birebir vakitte eşlik ediyorsunuz. Oynanış kısmında yer alan küçük detaylar ile de oyunun kıssasına dair daha fazla bilgiye sıkılmadan ve uzun uzun metinler, kâğıt modülleri okumadan ulaşabiliyorsunuz.

Oyunun kısım bölüm oluşu, öykünün tıpkı vakitte bahsettiğim modüllü yapıya sahip olmasına sebep oluyor. Tüm öyküler genel çerçevede kesinlikle bir biçimde birbirine bağlanıyor lakin her kısmın de kendi içerisinde başka kıssaları mevcut. Genel çerçeveden bakmaz da kısım bölüm bakacak olursak kıssalar epey tatmin edici ve merak uyandırıcı.

Oyunda yeni bir kısma başladığınızda tıpkı bir kitapta olduğu üzere o kısmı bırakmak pek mümkün olmuyor. Ben her yeni kısma geçtiğimde şayet oyuna bir son vereceksem, şu öykünün de bir sonunu göreyim, bakayım ne olmuş nasıl bağlanacak dedim. Eminim ki pek çok oyuncu için de durum bu türlü olmuştur.

Ne çok yeterli ne çok makûs diyebileceğim ve tahminen de uzun uzadıya en çok yazacağım kısım sanırım burası. Oyunun hem kendini parlattığı hem de pek çok sorunun olduğu ya da benim beğenmediğim alt başlıklar bu başlık altında toplanmakta.

  • Platform

Öncelikle platform ögeleri epeyce kolay olsa da bazen sahiden saç baş yoldurtabiliyor. Bir yerden bir yere zıplamak yahut özel yeteneklerimizi kullanmak epey kolay. Bu durum yapımcıların tercihi mi emin olamıyorum. Lakin Psychonauts 2 platform ögelerinin oynanışı açısından epey kolay kalıyor. Sorun şu ki bazen bu kolaylık sizin canınızı sıkabiliyor. Örneğin, bir yerden zıplayıp halata tutunacaksınız lakin karakter bir türlü o halata tutunamıyor ya da tutunmuyor. Oyunda tek sıçrama yaparsanız duvarlara tutunabiliyor ve ninja sıçrayışı (duvardan, duvara) gerçekleştirebiliyorsunuz. Lakin çift sıçrama yaptığınız vakit çoklukla bu özellik çalışmıyor. Çoklukla diyorum evet zira bazen de çalışıyor. Oyun bu noktada hayli baş karıştırıcı davranabiliyor ve epeyce aralık kat ettiğiniz bir platformda böylesine kolay dertler oyuncuyu oyundan soğutabiliyor.

Oyunda yer alan platform ögelerinin kolaylığını biraz daha açmak gerekirse, bu kısımın kolay zıplama mekaniklerinden oluştuğunu belirtebilirim. Çoklukla dikey ve paralel istikamette zıplamalar gerçekleştirerek yolunuza devam etmeye çalışıyorsunuz. Önünüze çıkan mahzurları de sahip olduğunuz yetenekleri kullanarak aşmanız bekleniyor. Bu noktada ne yazık ki ben platform ögelerini yetersiz buldum. Oyunun platform kısımlarında Ninja sıçrayışı, aşağı tarafta zıplamalar, refleks gerektiren sekanslar, kombolar yapmamızı gerektirecek oynanış ögelerinin de bulunmasını tercih ederdim.

  • Bulmaca

Oyunda, oynanış manasında beni en çok rahatsız eden şeylerden bir başkası ise oyunun bulmaca sekansları oldu.

Bu sekanslar bana epey zorlama ve oyunun mühletini uzatmak gayeli yapılmış üzere geldi. Psychonauts 2’de yer alan bulmaca mekanikleri, yeri geliyor içinden çıkılmaz ve karmaşık bir hal alabiliyor. Olağanda hiç alışkanlığım olmasa da yer yer Youtube’dan oynanış kısımları izleyerek takıldığım bulmaca kısımlarının nasıl geçildiğine baktım. Bir objenin yerini bulmak, bir düşmanı farklı formda alt etmek bence bu kadar karmaşık olmamalı. Kelam konusu bu bulmaca yapıları oynanışa rastgele bir katkı da sağlamıyor.

Örneğin Brothers A Tale Two Sons üzere oyunlarda yer alan bulmaca yapıları oyunun oynanışına katkı sağlarken tıpkı vakitte cümbüş de sunuyor. Fakat ne yazık ki Psychonauts 2’de hiçbir bulmaca sekansı oynanışa ekstra katkı sağlamadığı üzere rastgele bir cümbüş de sunmuyor. Oyuncuyu büsbütün sıkan ve oynanış mühletini uzatmaya yönelik bu usul bulmaca yapılarını oldum muhtemel sevmedim. Bu oyunda da ne yazık ki kelam konusu bu durumdan haz edemedim.

  • Savaş mekanikleri

Gelelim savaş kısmına. Psychonauts 2 bu açıdan çok ortada kalan bir oyun. Oyunun temel özelliği bu olmadığı için çok yüklenemiyorum fakat, oyun üzerini düşeni yapıyor diyebilirim. Vakit zaman bir hack and slash oynuyormuş üzere hissettiğiniz dahi oluyor. Ayrıyeten sahip olduğunuz pek çok farklı yetenek savaş sırasında size eğlenceli bir oynanış ve düşmanlarınıza farklı taktikler ile yaklaşma imkânı sağlıyor.

Oyunda yer alan neredeyse tüm düşmanları tek tip taarruz prosedürü ile yenmek mümkün. Fakat her düşmanın zafiyetinin olduğu farklı akın tipleri var. Aslında savaş esnasında farklı yetenekleri kullanmak epeyce eğlenceli ve kolay olduğundan tek tip savaşmayı tercih etmiyorsunuz. Lakin belirtmekte yarar var ki vuruş hissiyatı epeyce vasat. Vuruş hissiyatı meraklıları için bunu da belirtmeden geçmek istemedim.

  • Kamera

Oynanışta yer yer beni rahatsız eden bir öbür mevzu ise kamera hareketleri. Psychonauts 2’ de gerek aksiyon esnasında gerekse platform esnasında kamera bazen sapıtabiliyor. Bu durum sık yaşandığı takdirde can sıkabilecek bir bahis olsa da yaklaşık 30 saatlik oyun tecrübem boyunca toplam 15-20 kere bu türlü bir problemle karşılaştım. Bu sorunun dışında oyun boyunca kamera açıları hakikat ve âlâ performans veriyordu. Hatta kamera açıları pek çok noktada oyuncu dostu diyebilirim. Bazen platform ya da bulmaca sekanslarında olağan kaidelerde tahminen de göremeyeceğiniz şeyleri başarılı kamera açısı ve hareketleri ile görebiliyorsunuz.

  • Renk ve ışık kullanımı

Oynanış kısmında beni rahatsız eden diğer bir konusu ise oyunun yer yer çok renkli ve ışıklı olması oldu. Bilhassa kimi kısımlarda epilepsi krizi geçireceğim sandım. İnanılmaz derecede parlak ve renkli kısımlar uzun oynanış saatlerinde can sıkabiliyor, baş ağrıtabiliyor hatta baş dönmesine ve mide bulantısına yol açabiliyor. Bu mevzularda hassasiyeti olan insanların dikkatli olmasında yarar var.

  • RPG

Yazımın pek çok yerinde, yeteneklerde yetenekler deyip duruyorum. Pekala nedir bu yetenekler?

Psychonauts 2, her ne kadar aksiyon, macera ve platform ögeleri ile ağır basan bir oyun olsa da çok temel manada RPG ögelerini de içerisinde barındırmakta. Oyunda farklı yeteneklerinizi açabiliyor ve güçlendirebiliyorsunuz. Buna ek olarak, oyunda yer alan marketten yeteneklerinizi ya da taşıma kapasitenizi arttıran eşyalar üzere farklı özellikler satın alabiliyorsunuz.

Bu ufak mekanikler oynanışa direkt tesir etmese de oyuncuya farklı alternatifler olarak sunulmuş durumda. Yetenek düzeyinizi yükseltmek ve yeteneklerinizi güçlendirme yolunda düzey atlama üzere hususlara yük verirseniz, oyunda bir noktadan sonra güç fantezisi yapabilecek noktaya ulaşabiliyorsunuz.

Psychonauts 2, birebir vakitte içerisinde düzey sistemi de barındırmakta. Oyunda marketten düzey satın alabileceğiniz üzere oyun boyunca karşınıza çıkan neon renkli işaretleri toplayarak da düzey atlayabiliyorsunuz. Düzey atladıkça da kazandığınız puanlar ile sahip olduğunuz yetenekleri geliştirebiliyorsunuz.

Oynanış kısmı hakkında sanıyorum ki pek çok soruyu yanıtladım. Lakin sonuç olarak şunu belirtmem de yarar var. Tek tek ele aldığımda oynanış pek matah değilmiş üzere dursa da tüm bu mekanikler bir ortaya gelince ortaya oynaması zevkli bir oynanış çıkıyor.

Oyunun en nefret ettiğim yeri işte tam da burası. Tom Schafer, neden? Evet anlıyorum çok farklı başta ve inanılmaz yetenekli bir beşersin. Lakin neden bu türlü bir sunum tercih ettin? Yazının başlarında da belirttiğim üzere Psychonauts 2 kesimli bir sunuma sahip. Modüllü sunum konusu biraz daha detaylandırayım.

Psychonauts 2’de bir kıssayı baştan sona ana odaklı halde oynamak ne yazık ki mümkün değil. Bunun yerine pek çok farklı karakterin zihnine seyahat yapıyor, onların anılarında maceraya atılıyoruz. Zihnine girdiğimiz her bir karakterin farklı öyküleri mevcut. Her ne kadar bu kıssalar bütünde birbirine bağlanıyor olsa da özerk olarak bakıldığında, her bir kıssa birbirinden epey farklı ve kopuk. Bu durum oyuncunun ana öyküye odaklanmasına mahzur oluyor. Hatta bir noktadan sonra oyun içerisinde o kadar çok kayboluyorsunuz ki maksadınızı ve motivasyonunuzu kaybediyorsunuz.

Bir oyuncu olarak Psychonauts 2’de birtakım noktalarda ana öyküyü büsbütün unutabilmeniz bile kelam konusu olabilir. Oyunun sonlarına geldiğinizde bile bu durum tıpkı. Tam diyorsunuz artık oyunun sonu son 1-2 saat kesintisiz ağır bir halde ana öyküde ilerlerim, fakat ne yazık ki tekrar alakasız bir biçimde modüllü sunum devam ediyor. Evet bu anlatım biçimi ile üretimci bize oyunun dünyasını ve karakterlerini sindire sindire tüm ayrıntıları ile anlatabilmeyi başarıyor. Lakin, birtakım şeylere de bu kadar hâkim olmasak da olur. Bir oyuncu olarak ayrıntılarda boğulmaktansa daha sade ve ağır bir yapıyı tercih ederdim.

Psychonauts 2’de yer alan vazife dizaynları hayli farklı ve oyunu parlatan noktalardan bir tanesi. Bir vazife ya da bir oyun ne kadar çılgın olabilir diye insan kendine soruyor. Psychonauts 2 tecrübem boyunca daima bunu kendime soruyordum sanki daha çılgın ne olabilir?

Evet oyunda yer alan vazife tasarımı epeyce çılgın ve eğlenceli. Psychonauts 2, oyuncuyu misyonlar sırasında sahip olduğu her yeteneği kullanmaya itiyor hatta yeri gelince zorluyor. Daima olarak karşınıza çıkan yeni yetenekler ve oynanış mekanikleri ise oyun tecrübenizi hayli taze tutuyor.

Oyunun kıssayı sunma biçiminin modüllü olması bu noktada işe yarıyor diyebiliriz. Şayet ana öyküden uzaklaşmak sizin için sorun değilse oyunda yer alan her kısmı çok seveceksiniz. Zira hiçbir kısım bir başkasına benzemiyor. Tüm misyonlar üzerine epey düşünülmüş, öyküsü içine düzgün yedirilmiş ve içi doldurulmuş yerlerde geçiyor.

Girdiğiniz her yeni vazifede kendinizi değişik bir kozmosta buluyorsunuz. Her seferinde sanki bu sefer nasıl bir deliliğin içerisinde kendimi bulacağım diyorsunuz. Kendimle çelişeceğim lakin bu muazzam bir his. Bir oyun her kısmında farklı oynanış dinamikleri, farklı cihanlar ve farklı düşman tiplerini nasıl bu kadar başarılı bir biçimde sunabilir hala aklım almıyor.

Yan Misyonlar

Varlığından bile emin olamadığım ve ilgimi hiç çekmeyen oyuncuyu da bunlara mecbur bırakmayan bir yapı. Oyunda güçlenmek için yan vazifelere gitmenize ve grind yapmanıza gerek yok. Bu yüzden yan misyon yapmanız da mecburî değil. En hoşu ise yan misyonların oyuncunun gözüne sokulmuyor olması.

Oyunda bir noktadan sonra, ana üssün dışına çıkabiliyor ve farklı lokasyonlara gidebiliyoruz. Bu lokasyonlarda çeşitli küçük misyonlar yapabiliyoruz. Lakin bunları yapmak için farklı bir noktaya gitme gereksinimi beni yan misyonlardan direk soğuttu. Esasen kesimli anlatım hali, benim ana öyküden uzaklaşmama gereğince sebebiyet verirken, oyunun içerisinde yeterlice boğulup odak kıssadan daha fazla uzaklaşmamak için yan misyonları yapmadım.

Oyunda ayrıyeten dilerseniz daha evvel oynadığınız kısımlara gidip o kısımları tekrar oynayabiliyorsunuz. Bu sayede gözden kaçırdığınız ya da toplayamadığınız eşyaları toplayabiliyorsunuz. Fakat ben tekrar bu oynanış çeşitliliğine de hiç muhtaçlık duymadım.

Dünya

Rengarenk, sıra dışı ve olağandışı. Sanırım bu üç söz oyunun dünyasını özetlemek için kâfi olacaktır.

Oyunun dünyası en ince ayrıntısına kadar düşünülmüş ve içi doldurulmuş durumda. Buna ek olarak her bir kısım ve tüm dünya güya saykodelilik işi üzere. Kendinizi bir masal kitabının içerisinde ya da bir halüsinasyonun içeresinde hissetmemeniz elde değil.  Ayrıyeten oyunun dünyasının sahip olduğu mizahi yapı da hiç de kötü değil.

Müzik ve Ses Tasarımı

Oyunun müziklerini ben epey başarılı buldum. Gerçek vakitte gerçek halde devreye giren oyun müzikleri, oynanışı ve atmosferi kuvvetlendirmeye yetiyor. Tahminen bu mevzudaki tek yakınmam keşke daha fazla müziğin devrede olduğu oynanış sekansları olsaydı. Bilhassa oyunun sonlarında yer alan müzikler beni benden aldı.

Ses tasarımı noktasında ise Psychonauts 2, müzik kadar başarılı bir iş ne yazık ki ortaya koyamıyor. Oyunun atmosferini verme noktasında ses tasarımı ne yazık ki yetersiz kalıyor diyebilirim. Oyunları bilhassa kulaklıkla deneyimleyen bir oyuncu olmama karşın Psychonauts 2, ne yazık ki bu noktada beni tatmin etmeyi başarmadı

Düşman Çeşitliliği

Psychonauts 2, bu hususta tam kararında davranmış diyebilirim. Oyun tecrübeniz boyunca pek çok farklı düşmanla karşılaşıyorsunuz. Ve bu düşmanların gerek dizaynları gerekse bu düşmanlar ile savaşmak eğlenceli. Elbette oyunda yer alan düşmanlar bir noktadan sonra kendini tekrar etmeye başlıyor, lakin uzunca bir mühlet boyunca yeni düşmanlar ile karşı karşıya kalmak ve onlarla nasıl savaşacağını belirlemek oynanışı dinç tutuyor.

Oyundaki temel düşmanların yanı sıra boss dizaynları ve tekrar bu düşmanlar ile savaşmak da oyuna heyecan katıyor. Zorluk olarak oyunda yer alan hiçbir düşman sizi çok zorlamıyor. Lakin düşmanlar orta ara sizi sıkıntı durumlara sokabiliyor. Ben Psychonauts 2’nin sunduğu düşman çeşitliliğini ve bu düşmanlar ile uğraş etmeyi çok sevdim.

Sonuç

Psychonauts 2’nin başına ön yargılı oturan bir oyuncu olarak, oyun tecrübemden keyifli ayrılıyorum. Oyunun kıssası ve bulmaca ögelerinden ve hatta genel sınırlarından her ne kadar şikayetçi oluyor üzere görünsem de oyunu oynadığım her dakika zevk aldım.

Psychonauts 2, renkli dünyası, zevkli oynanışı ve beğenilen sayılabilecek kıssası ile pek çok oyuncun göz atması gereken bir üretim.

Psychonauts 2, nedense bilhassa ülkemizde çok bilinmeyen bir oyun. Lakin bu bilinmezliğin altında bir cevher yattığını söylemeliyim. Bilhassa Gamepass ile her oyuncunun ulaşıp oynayabileceği bir noktada olan Psychonauts 2, benden geçer not almayı başaran ender oyunlardan olmayı başardı.

Kuşku yok ki vaktimin daha bol olduğu ve daha sakin bir devirde bu oyuna tekrardan geri dönüp en baştan sindire sindire eğlene eğlene oyunu tekrardan oynayacağım. Şu sıralar çıkmasını beklediğiniz yakın tarihli bir oyun yoksa benim oynayışım ile yaklaşık 30 saatlik bir oyun tecrübesi sunan bu imal, oyun gereksiniminizi karşılayacak nadide bir oyun.

  • Site İçi Yorumlar

En az 10 karakter gerekli